Tag Archives: soghra najafpour

“Beauty and the Barbarians”

Nazanin Afshin-Jam is president and co-founder of Stop Child Executions. She is shown here holding photographs of youths who could be executed.

“Beauty and the barbarians”

Daphne Bramham, Vancouver Sun, published: Saturday, October 25, 2008.

Ahmad Nourzehi is on death row in an Iranian jail. He was 12 when he was sentenced to death for carrying and supplying heroin. Soghra Najafpour spent 17 years on death row, having been convicted at 13 of murdering an eight-year-old boy — the son of the family who she had been working for as a maid since she was nine. Najafpour denied the charges, but was only released from prison a year ago after her family managed to raise $66,000 US to compensate the boy’s family for its loss. Five days after her release, she was ordered to return to jail and face execution.
These are only two of the 139 juvenile offenders scheduled for public execution in Iran. These are the children for whom Nazanin Afshin-Jam weeps, loses sleep over and has gone into debt as she tries to save them from stonings, hangings or being dropped from a crane often after coerced confessions, inconclusive or rigged trials or no trial at all. (In Iran, there’s something called the ‘divine knowledge of judges,’ which allows them to rule on a case without ever hearing the facts and arguments.)

Afshin-Jam is haunted by her conviction that there are many others, and the fact that last year Iran executed 17 juvenile offenders.

Full article  can be found here:
http://www.canada.com/vancouversun/news/story.html?id=f1e336d3-5bee-4317-9af8-4eac47ce3d1d

پدر مقتول تاکيد کرد صغرا گناهکار است

روزنامه اعتماد

 پرونده اتهامي صغرا دختري که متهم است در 13 سالگي پسر بچه صاحبکارش را به قتل رسانده در حالي براي اجراي حکم به شعبه اجراي احکام دادسراي رشت فرستاده شده که به رغم انکارهاي اين محکوم، اولياي دم همچنان تاکيد دارند که وي قاتل فرزندشان است.

به گزارش خبرنگار ما، پدر کودک 8 ساله که گفته شده به دست صغرا به قتل رسيده است، در مورد اين پرونده گفت؛ روز حادثه من و همسرم در خانه نبوديم، صغرا با عمه و زن دايي پسرم تماس گرفت و گفت امير به سوپرمارکت رفته و هنوز برنگشته است، اين تلفن باعث تعجب شد چرا که آن روز امير بيمار بود و به مدرسه نرفته بود و اينکه او در هواي باراني چطور توانسته بود از خانه خارج شود و به سوپرمارکت برود براي عمه وي سوال برانگيز شد. مطابق گفته هاي عمه امير، او به اداره آگاهي خبر گم شدن پسرم را داد و سپس خانه ما را براي پيدا کردن پسرم جست وجو کرد، اما صغرا مدعي شده بود امير در خانه نيست و قاچاقچيان بچه را دزديده و شکمش را شکافته اند تا مواد مخدر در آن جاسازي کنند.

پدر امير ادامه داد؛ ماموران آگاهي به اين حرف توجه نکردند و از دايي امير خواستند داخل خانه را به دقت بگردد. مطابق گفته ها، صغرا با او همکاري نکرد و زماني که دايي امير سر چاه رفت تا داخل آن را ببيند از خدمتکار کبريت خواست اما صغرا به او کبريت نداد، به هر حال پس از اينکه داخل چاه را روشن کردند، جسد پسرم پيدا شد. پدر مقتول با تاکيد بر مستندات موجود در پرونده

گفت؛ مستندات بسيار قوي وجود دارد که نشان مي دهد صغرا قاتل است، چون در چاه حلبي است و حتي بچه پنج ساله هم مي تواند آن را بردارد و ادعاي وکيل مدافع صغرا مبني بر اينکه در سنگي بوده و صغرا توان بلند کردن آن را نداشته صحت ندارد. حتي صغرا در بازسازي صحنه نشان داد که چطور جسد را بلند کرد و به داخل چاه انداخت و بازسازي صحنه با واقعيت منطق بود، چرا که امير آن روز به شدت سرما خورده بود و توان جسماني نداشت که در برابر صغرا مقاومت کند و صغرا او را در اتاق سردي به قتل رساند و با آلات قتاله 16 ضربه به او وارد کرد.

پدر مقتول ادامه داد؛ ساعاتي پس از پيدا شدن جسد، صغرا به قتل پسرم اعتراف کرد. در اين اعترافات که در پرونده نيز موجود است صغرا گفته؛ «زمان وقوع قتل امير از من مي خواست او را نکشم و خواهش مي کرد که به وي ضربه نزنم و خودش را روي زمين مي کشيد.» ضمن اينکه آثار خون و علامت انگشتان خون آلود کودک روي ديوار اتاق خواب و زمين محل قتل کاملاً مشهود بود. پدر امير افزود؛ پزشکي قانوني، علت مرگ را خونريزي مغزي و خونريزي داخلي قفسه صدري سينه و برخورد جسم تيز و برنده و جسم کوبنده اعلام کرده که اين بخش نيز با اعترافات صغرا منطبق است. حتي صغرا در مورد انگيزه قتل در همان روز اول گفته است؛ روز حادثه پسر همسايه به نام ابراهيم مطابق دفعات قبل وقتي افراد خانواده در منزل نبودند وارد خانه شد، وقتي من و ابراهيم به اتاق رفتيم، امير کنار بخاري خوابيده بود، دقايقي بعد بيدار شد و همين طور که دنبال من مي گشت وارد اتاق شد و من و ابراهيم را در وضعيت نامناسبي ديد. ابراهيم از خانه فرار کرد و من هم امير را به قتل رساندم.

پدر مقتول با اشاره به انکار بعدي صغرا گفت؛ فرداي آن روز صغرا وقتي سايه طناب دار را برگردن خود احساس کرد حيثيت خانوادگي من را هدف قرار داد و مدعي شد من (پدر مقتول) به او تعرض کردم و بعد هم پسرم را به قتل رساندم. صغرا ادعا کرده من در حضور بچه ها و همسرم به وي تعرض مي کردم و حتي مدعي شده که چندين بار به همسرم اين مساله را گفته است. او حتي مدعي شده همسرم تا نيمه شب بيرون از خانه بوده و نيمه شب باز مي گشته است. اگر خانواده من از تعرض من به صغرا مطلع بودند و اين مساله امري عادي بود پس چرا بايد فرزندم را مي کشتم.

پدر مقتول در ادامه به حکم دادگاه در خصوص ابراهيم اشاره کرد و گفت؛ ابراهيم به جرم رابطه نامشروع با صغرا به 50 ضربه شلاق محکوم شد اما هيچ گاه وکيل مدافع صغرا به آن اشاره نکرده است.

پدر مقتول گفت؛ در نامه يي که صغرا براي همسر من نوشته آورده است من (پدر مقتول) بي گناهم و بين او و پسرم امير يک دعوا اتفاق افتاده و امير قصد داشته او را بزند اما صغرا او را زده و به قتل رسانده است و اين پسر همسايه بوده که قصد داشته به صغرا تعرض کند.

وي خاطرنشان کرد؛ دلايل براي اثبات گناهکار بودن صغرا زياد است و به همين دليل هم او به قصاص محکوم شده است. اصرار خانواده امير بر گناهکاري صغرا و ارائه دلايل از سوي آنها با انکارهاي متهم و وکيل مدافعش همراه شده و آنان نيز ادله و شواهدي را دال بر بي گناهي صغرا ارائه کرده اند و هنوز کشمکش در اين پرونده جنايي به پايان نرسيده است.

Amnesty International urgent call to save Soghra Najafpour

AMNESTY INTERNATIONAL                                                                                                            PUBLIC       
AI Index: MDE13/098/2008       
                                                                                                  25 July 2008

 

Further Information on 271/07 (MDE/124/2007, 23 October 2007) Death Penalty/Fear of Imminent Execution

                                                                                             

IRAN    Soghra Najafpour (f), aged 31

Soghra Najafpour has been sentenced to death, for the second time, for a murder which took place when she was only 13 years old. She is in prison in the northern city of Rasht, where she has spent most of the last 19 years.

 

Soghra Najafpour was released on bail of 600 million Iranian rials (almost US$66,000) on 1 October 2007. She returned to prison later that month to comply with a summons which followed a new demand by the family of the murder victim for her execution to be carried out after they heard of her release.

 

On 23 October 2007, Soghra Najafpour’s lawyer petitioned the Office of the Head of the Judiciary to reinvestigate her case on account of serious flaws, following which her sentence of qesas (retribution) was overturned by the Supreme Court. The case was sent back for retrial in another branch of the General Court in Rasht. At the second trial, she was again found guilty and sentenced to qesas and remains at risk of execution.

 

At the age of nine, Soghra Najafpour was sent by her family to work as a servant in a doctor’s home in the city of Rasht. After Soghra Najafpour had been working for the family for four years, the eight-year-old son of the family went missing. She was accused of the boy’s murder when his body was found in a well a few days later. Soghra Najafpour initially denied the murder, but after repeated interrogation, confessed to committing it. Her confession was taken as proof of her guilt and she was sentenced to qesas.

 

In Soghra Najafpour’s appeal against her sentence she wrote, “I didn’t kill the eight-year-old boy, but I know who killed him and because of his request, I had to be silent. He had promised to get the victim’s mother to forgive me and to save me.” She added, “When I was nine, I was raped, and with the threats I received, I was forced to be silent, and on the day of the accident, I had a storeroom to clean and the same man who abused me came looking for me, and the boy, who was playing, came into the storeroom all of a sudden and saw me being abused. That man threw the boy against the wall and, in one instant, his head hit the wall and he lost consciousness. I couldn’t move the boy’s corpse, but that man wanted me to throw the body in the well.”

 

Her appeal was rejected and following a medical examination, Soghra Najafpour also received a sentence of flogging for fornication, despite her claim to have been raped.  The man she had claimed was her abuser was acquitted because he did not confess to raping her and there was no other evidence to prove he was the perpetrator. 

 

On two occasions, when Soghra Najafpour was 17 and 21, she was taken to be executed but the family of the victim changed their minds at the last minute. Soghra Najafpour will continue to seek to prove her innocence.

 

BACKGROUND INFORMATION

International law strictly prohibits the use of the death penalty against people convicted of crimes committed when they were under 18. As a state party to the International Covenant on Civil and Political Rights and the Convention on the Rights of the Child, Iran has undertaken not to execute child offenders. However, since 1990, Iran has executed at least 33 child offenders, including at least two in 2008. Almost 140 juvenile offenders are believed to be on death row in Iran, the vast majority convicted of murder.

 

For more information see Iran: The Last Executioner of children (Index MDE 13/059/2007) and Iran: Spare four youths from execution, immediately enforce international prohibition on death penalty for juvenile offenders (http://www.amnesty.org/en/for-media/press-releases/iran-spare-four-youths-execution-immediately-enforce-international-prohi).

 

RECOMMENDED ACTION: Please send appeals to arrive as quickly as possible, in Persian, Arabic, English, French or your own language:

– urging the authorities to overturn the death sentence imposed on Soghra Najafpour, should it be upheld on appeal;
– reminding the authorities that Iran is a state party to the International Covenant on Civil and Political Rights and the Convention on the Rights of the Child, which prohibit the use of the death penalty against people convicted of crimes committed when they were under 18, and that the execution of Soghra Najafpour would therefore be a violation of international law;
– calling for the authorities to pass legislation to abolish the death penalty for offences committed by anyone under the age of 18, so as to bring Iran’s domestic law into line with its obligations under international law;
– stating that Amnesty International acknowledges the right and responsibility of governments to bring to justice those suspected of criminal offences, but unconditionally opposes the death penalty;
– expressing concern that Soghra Najafpour was flogged for having an illicit relationship after alleging that she was raped repeatedly from the age of nine and urging the authorities to end the practice of flogging, which is a cruel punishment which amounts to torture. Amnesty International is particularly concerned that a child who alleged she was raped was herself prosecuted and punished for committing zina (fornication).

APPEALS TO:

Head of the Judiciary
Ayatollah Mahmoud Hashemi Shahroudi
Howzeh Riyasat-e Qoveh Qazaiyeh / Office of the Head of the Judiciary
Pasteur St., Vali Asr Ave., south of Serah-e Jomhouri, Tehran 1316814737, Islamic Republic of Iran
Email:                    info@dadgostary-tehran.ir (In the subject line write: FAO Ayatollah Shahroudi)
Salutation:          Your Excellency

COPIES TO:

Leader of the Islamic Republic
His Excellency Ayatollah Sayed ‘Ali Khamenei
The Office of the Supreme Leader, Islamic Republic Street – Shahid Keshvar Doust Street
Tehran, Islamic Republic of Iran
Email:                    info@leader.ir
Salutation:          Your Excellency

 

Director, Human Rights Headquarters of Iran
His Excellency Mohammad Javad Larijani
C/o Office of the Deputy for International Affairs
Ministry of Justice,
Ministry of Justice Building, Panzdah-Khordad (Ark) Square,
Tehran, Islamic Republic of Iran

and to diplomatic representatives of Iran accredited to your country.

 

PLEASE SEND APPEALS IMMEDIATELY. Check with the International Secretariat, or your section office, if sending appeals after 05 September.

حکم اعدام بعد از 18 سال بلاتکليفي

آسيه اميني -  روز

دختري 9 ساله از يکي از روستاهاي اطراف فومن، بهخاطر فقر خانواده و نيز به دليل ريشه داشتن اين تفکر که پسران خانواده مي توانند همراه پدر کار کنند اما دختران اگر در خانه بمانند، نان خوري اضافه اند، فرستاده مي شود به شهر رشت و در خانه مردي نسبتا جوان که با همسر و دو فرزندش زندگي مي کند، تا به عنوان کلفت ( خدمتکار) به کار بپردازد.

آنچه بعدها – چهار سال پس از آن- به سر اين دختر مي آيد و سرنوشت او را چنان رقم مي زند که از 13 سالگي تا 31 سالگي يعني 18 سال!- را بلاتکليف در زندان بگذراند و اين روزها پس از طي شدن اين همه سال دوباره مثل روز نخست حکم اعدام بگيرد، بدون دانستن شرايط اجتماعي و اقتصادي روزگار وي و بدون شناختن طبقات اجتماعي يک نسل گذشته کشور ما و بدون شناخت دقيق از ويژگي هاي اين طبقات ما را خيلي زود به بن بستي مي اندازد که همواره اين عدم شناخت از شرايط اجتماعي و صرفا تمسک جستن به قانون – که با پيش فرض عدم انعطاف پذير بودن- از همان آغاز تکليف را تعيين مي کند؛ اعتراف اوليه مبنا قرار مي گيرد و حکم بر اساس آن تا خط پاخر يک حرف را تکرار مي کند: “اعتراف کرده اي به قتل، پس اعدام مي شوي!”

همه آنهايي که نسلي قبل تر را از نظر نظام طبقاتي تجربه کرده اند مي دانند که مساله نظام طبقاتي تا همين دو دهه گذشته در کشور ما بسيار پر رنگ و تاثير گذار بر روابط اجتماعي بود. نويسنده اين مطلب به عنوان کسي که دستکم بخش عمده اي از کودکي اش در اين نظام طبقاتي گذشته است، اين داستان و پشت پرده آن را خوب مي شناسد. بنابراين به گمانم در بازخواني پرونده صغري نجف پور شناخت شرايط اجتماعي و اقتصادي خانواده هايي که به طور معمول در خانه هايشان خدمتکار يا خدمتکاراني حضور داشتند، ممکن است نتيجه اي متفاوت از حکم فعلي صغري پيش چشممان بگشايد.

بسياري از خانواده هايي که در تا همين يکي دو دهه پيش به اصطلاح دستشان به دهنشان مي رسيد – لازم هم نبود که حتما توان مالي بسيار بالايي داشته باشند – بر سياق گذشته اي که روابط طبقاتي در جامعه بر اساس خان و خان زادگي و رعايا تعيين مي شد، همچنان در خانه هايشان از حضور نوکرها و کلفتها براي رتق و فتق امور استفاده مي جستند. اين رسم يا نظم اجتماعي تا سالياني پس از انقلاب نيز برجا بود و اگر چه همچون گذشته ديگر خان و خان زاده اي بر جا نمانده بود و برجا نمانده، اما برخي از خانواده ها بويژه در مناطق شمالي ايران – حتا هنوز هم- در خانه يکي دو کلفت داشته و دارند که بر اساس نوع فعاليتشان، نوع جنسيتشان انتخاب مي شد. بر اين اساس معممولا خدمتکارهاي خانگي دختراني بودند از خانواده هاي پر جمعيت روستايي و بسياري از آنها از مناطق ييلاقي شمال به خدمتکاري

فرستاده مي شدند.

و همه کساني که آن دوره را به ياد دارند، نيز به خاطر مي آورند که دختري که در خانه ارباب خود (که معمولا او را آقا خطاب مي کرد) به عنوان کلفت مشغول به کار مي شد، همواره چنان فرودست و گوش به فرمان بايد مي بود که به محض کوچکترين نارضايتي از سوي کارفرما يا همان “آقا” يا “خانم”، نرمترين تنبيه، بازگرداندن وي به نزد خانواده بود تا از سوي پدر و ساير اعضاي خانواده به عنوان دختري سرکش و نا فرمان، تنبيه شود. بسياري از دختران اين تبار، تنبيه بدني و مجازات تن را ترجيح مي دادند به اينکه دوباره به دامان فقر و پر خشونت خانواده برگردند و باز سرايي ديگر و خانواده اي ديگر که معلوم نبود بهتر از قبل باشد..

کلفت خانواده به جز گفتن “چشم” يا سکوت، اظهار نظر ديگري نمي دانست. کلفتها و نوکرها معمولا حق درس خواندن و با سواد شدن نداشتند و در مورد دختران معمولا حق الزحمه آنها به پدر خانواده پرداخت مي شد. در واقع دختران هم در خدمت خانواده هاي خود بودند زيرا خرجي رسان آنان محسوب مي شدند و هم کارگر خانه هاي مردم بودند.

دختران و زنان شمالي چه از طبقه خوانين و چه رعايا، کم نشنيده اند داستان تکراري تجاوز و استفاده جنسي از دخترکاني را که براي کار به خدمت گرفته مي شدند. من که از همان حوالي ام مي دانم که چه امر معمولي بوده است آن روزگار، شنيدن داستانهايي که شايد با آب و تابي بيش از واقع از سرگذشت دختران کشتزارهاي برنج، بوته هاي چاي، کمرگاه دشتها و مراتع شمال و نيز پستوي خانه ها و انبارهاي بزرگ اربابي، روايت مي کردند. نام اين دختران البته هرگز جايي به عنوان شاکي برده و شنيده نشد و همه اين روايتها تنها قصه هاي زمزمه واري بوده است که شايد سرگذشت بسياري را تغيير داده است.

صغري نيز از همين دسته بوده است. صغري نجف پور دختري بود که در 9 سالگي در خانه زن و مردي رشتي به کلفتي پذيرفته شد. وقتي او به عنوان کارگر در آن خانه مشغول به کار شد، تنها پنج سال از فرزند کوچک آن خانه يعني امير بزرگتر بود و تقريبا همبازي او محسوب مي شد.

امير در هشت سالگي بر اثر ضربه اي که به سر وي وارد شد، به قتل رسيد و جسد کوچکش در چاه خانه که در سنگي بزرگي داشت انداخته شد. تعفن ناشي از جسد، بالاخره جويندگان پسر گمشده را بر سر چاه کشاند و اولين مظنون، غريبه کوچک آن خانه يعني صغراي 13 ساله بود.

باز به تجربه هاي شخصي ام بر مي گردم. در خانه ما نيز در همان حوالي شمال، مانند بسياري از خانه هاي ديگر در حياط منزل چاه حفر شده بود. چاهي عميق با در سنگي بزرگ. من که 18 سال در آن خانه زندگي کردم هرگز به ياد ندارم توانسته باشم به تنهايي ان در سنگي بزرگ را بلند و جابجا کنم.

باري، صغرا متهم شد به قتل پسرک خانه و انگيزه قتل بعدها توسط ولي امير، حسادت عنوان شد. نمي دانم آيا در همان زمان توان صغري در جابجا کردن آن در سنگي سنجيده شد يا اينکه اقرار اوليه به قتل، براي اثبات جرم، کافي تشخيص داده شد.

چندي نگذشت که صغري دوباره دهان گشود و داستان ديگري روايت کرد. او اين بار از بارها و بارها مورد تجاوز جنسي قرار گرفتن، سخن گفت. و نيز تاکيد کرد که امير را همان کسي به قتل رسانده است که به من تجاوز مي کرد و علت قتل پسرک نيز همين بوده که ناگاه سرزده از راه رسيده و شاهد آنچه که نبايد مي ديد، بود.

بررسي ها شروع شد. صغري مورد معاينه قرار گرفت. و اين بار صغراي 13 ساله به جرم زنا! 100 ضربه شلاق را تحمل کرد، و کسي را که او به عنوان متجاوز معرفي کرده بود، به علت انکار زنا ( بخوانيد تجاوز) تبرئه کرد.

صغري محکوم به اعدام شد و چند سال بعد در 17 سالگي تا پاي چوبه دار رفت. مادر پسرک که شاکي پرونده بود توان اجراي حکم را نيافت و رضايت نيز نداد. اين نمايش سياه، بار ديگر در 21 سالگي صغري تکرار شد و باز به پايان نرسيد.

دو سال پيش که براي پي گيري پرونده دلارا دارابي به شهر رشت مي رفتم نخستين بار داستان او را جسته و گريخته شنيدم. بعد دانستم که نسرين ستوده داوطلبانه وکالت او را پذيرفته است. اما همواره در پرداختن به اخبار زندگي صغري اين هراس وجود داشت که “شايد بشود از مادر، رضايت گرفت و پرونده را خاتمه يافته تلقي کرد”. اما اين روزها مي شنويم که چنين نشده است. پرونده صغري با وجود بازنگري در هيات نظارت، دوباره به نقطه اول و آخر رسيده است. او محکوم به اعدام است زيرا در اقرار اوليه اش قتل را به گردن گرفته است. قانون انعطاف ناپذير است و دانستن پرده هاي ديگر اين زندگي شايد که در اين آخرين گامها دريچه اي جديد بگشايد به روي دخترکي که در بچگي پير شد.

و باقي اين ماجرا را از زبان نسرين ستوده وکيل صغري بخوانيد:

مي خواهم از صد ضربه شلاقي شروع کنم که به جرم زنا بر بدن صغري کوفته شد. صغري از 9 سالگي خدمتکار خانه اي شد که به گفته خودش دائم مورد تجاوز قرار مي گرفت. اين قابل پذيرش است که دختري که همه مسووليتش به صاحبان آن خانه سپرده شده، به جرم “زنا” و نه تجاوز، مجازات شود؟

ببينيد از نظر قانوني صغراي ده ساله، مسووليت کيفري دارد. بنابراين ممکن است از نظر اجتماعي يا از نظر حقوق بين الملل، اين موضوع قابل پذيرش نباشد، اما از نظر قانون مجازات اسلامي که صغري به استناد به آن مجازات شده، او مسووليت کيفري داشته و عمل تجاوز هم به دليل انکار مرد، ثابت نشد.

صغري هم از اين مرد نام نبرده؟

چرا او وي را معرفي کرد ولي من به خاطر حفظ منافع موکلم از بردن نام او معذورم. ضمن اينکه ادعاي صغري در دادگاه ثابت نشد. البته اين سوال نيز پاسخ داده نشد که پس شريک او چه کسي بوده! بالاخره عمل زنا يک عمل يک نفره که نيست و چطور ممکن است که يک طرف بر اثر اقرار، مجازات شود و طرف ديگر همان عمل بر اساس انکار تبرئه؟!

و در مورد قتل، آيا انگيزه قتل مي توانسته حسادت باشد؟

ببينيد بعضي چيزها بايد با واقعيت هم جور باشد. مقتول پسري 8 ساله بوده و صغري دختر ريز جثه اي 13 ساله. چطور ممکن است او بتواند اين پسر را به قتل برساند و او ر ا تا چاه ببرد، در سنگي بزرگ چاه را بردارد و او رها کرده و در را دوباره بگذارد ( و همه اين کارها در فرصتي کوتاه انجام شود) ! اين داستان منطقي به نظر نمي آيد. اگر حتي صغري مقتول را هل داده بود – که خودش بعدها گفته من اين کار را نکردم – باز هم قتل عمد محسوب نمي شد و يک اتفاق بود وباز اگر هم قتل عمد محسوب مي شد، حرف آخر اين است که او 13 ساله بود و طبق قوانيني بين المللي لازم الاجرا، نبايد حکم اعدام دريافت کند.

اما او در عين حال همه اينها را هم انکار کرده و گفته است که قاتل به من گفت که تو بگو کار من بوده و من بزودي تو را از زندان در خواهم آورد. داستاني که مي دانيم هرگز عملي نشد.

چرا همه جا تنها نام مادر امير به عنوان شاکي پرونده آورده شده؟ آيا پدر او شکايتي ندارد؟

سوابق پرونده نشان از پي گيري بيشتر از سوي مادر دارد، اما اين که چرا چنين بوده است را بايد از خود پدر پرسيد.

آيا آنها فرزندان ديگري نيز داشته اند؟

بله امير يک برادر داشت و يک فرزند پسر ديگر نيز در سالهاي بعد از مرگ او به دنيا آمد.

در اين سالها آيا خانواده صغري از او حمايت کردند؟ آيا آنها پي گير پرونده بودند؟

نه به اندازه اي که بايد پي گير مي بودند.

چرا؟ آيا فکر مي کنيد فقر عامل اصلي اين عدم پي گيري بوده است؟

نه الان آنها آنقدرها هم فقير محسوب نمي شوند. زندگي تقريبا متوسطي دارند. ظاهرا آن زمانها يعني دوران بچگي صغري فقير بوده اند. من يک بار از آنها درخواست کردم براي پي گيري پرونده بيايند که مادر و برادر و زن برادرش آمدند. اما پدر نيامد.

چرا؟

اظهار کردند که ناراحتي معده دارد. ولي به نظر مي رسيد که دختر بودن (باکره بودن) صغري برايش خيلي مهم بوده است. پيش داوري نکنيم. ولي واقعا جاي سوال دارد. اين پدر فرزندان پسر نيز داشته است. اما دختر کوچکش را براي کار به شهر مي فرستاده و پسرانش را نزد خود نگاه مي داشته. و با اين حال دختر ماندن فرزندش برايش اين قدر اهميت دارد! وقتي که صغري 17 ساله بود و پاي چوبه دار مي رفت وصيت نامه اي خطاب به پدرش نوشت. نوشت تو نگذاشتي من از زندگي ام خيري ببينم، ولي به برادران و خواهرانم توصيه مي کنم که خوب زندگي کنند.

“The 9 year old little maid who never grew up”

By: Azarin Sadegh

A while ago I wrote a blog about Soghra Najafpour.  At that time, she hadn’t left the prison yet. She was forced to leave her home at 9 and was arrested when she was 12. She has been living in prison until last year. She’s changed since then.

Yes! she has changed. She has tasted the anxiety of freedom and the freedom itself, she has lived in fear of arrest and execution as a fugitive, and she has chosen to surrender to authorities…Now, she’s waiting for her execution.

It’s all she knows about living. Now I wonder if my old blog is still relevant or not. If her life still does worth saving or not? What if she has already made her choice?

I hear the darkness wrapping up her vision. A thick wall of silence is separating us from her. So we can discuss casually the politics and the war in Iraq and the terrible Zionists and the price of gas, while Soghra might already have made her choice.

And which price should we pay once she’s dead? Possibly some pity or a few nightmares. Considering my own past experience from that blog, we all know that what’s going to happen to her is not very important to most people here. 
 As if she didn’t believe in her own freedom. As if we never believed in her freedom. As if we have already made the choice for her. As if we never gave her this chance.

After all, who is Soghra Najafpour? Who is this 9 years old little maid who never grew up?

Soghra sentenced to death once again

Iran Human rights

Soghra Najafpour (31) has been sentenced to death by a court in the city of Rasht (by the Caspian sea) for a crime she has allegedly committed at the age of 13, reported the Iranian daily newspaper Etemaad today.

At the age of nine, Soghra Najafpour was sent by her family to work as a servant in a doctor’s home in the northern city of Rasht. Four years later she was accused of the murder of Amir, the eight-year-old son of the family. Soghra Najafpour reportedly confessed to the murder during interrogation; soon afterwards, however, she denied that she was involved.

Under the trial she had said that the real murder was a man who used to sexually abuse her. One day while the man (who according to unconfirmed sources is Amir’s father) was abusing her, Amir entered the room and witnessed the crime. In an attempt to get rid of him, the man pushed the young boy away, and that is how young Amir hit his head to the wall, fell to the ground, and lost consciousness. The boy was then thrown into a well. She also said that she wasn’t physically capable of carrying Amir and throwing him into the well.

The man didn’t confess to Soghra’s version of the story. But based on Soghra’s confession, the judge sentenced her to 100 lashes for immoral acts!

Nevertheless she was sentenced to death, as the judge did not believe her to be innocent. At the age of 17, Soghra Najafpour was taken to be executed, but the victim’s mother requested the authorities to postpone the execution to a later time.

Since Amir’s family didn’t take further steps to carry out Soghra’s death sentence, Soghra was released from jail on bail in October 2007. After reviewing the materials and evidence in Soghra’s case, Judge Teimori, head of Rasht’s criminal court, approved Soghra’s release on a bail corersponding to $6,000.

 

When Amir’s parents learned of Soghra’s freedom, they once again requested the court to ensure Soghra’s execution.

She was transferred to the jail few weeks later. On 23 October, the human rights lawyer Nasrin Sotoudeh who is defending Soghra, submitted an appeal to the Supreme Court calling for a review of the case of Soghra Najafpour. The Supreme Court decided to send the case to another court for reconsideration.

The court has now once again sentenced Soghra Najafpour to death.

If the sentence is approved by the supreme court, the 31 years old Soghra who has spent 19 years in jail will be facing execution for an alleged crime at the age of 13.

 

سايه مجدد طناب دار بر گردن صغرا

روزنامه اعتماد

دادگاه عمومي رشت پس از محاکمه مجدد دختري که از سن 13 سالگي به جرم قتل در زندان است، وي را به قصاص محکوم کرد

 صغرا که هم اکنون 31 سال دارد 19 سال از عمرش را در زندان رشت گذرانده است. صغرا سال 68 توسط ماموران پليس رشت به اتهام قتل  دستگير شد، زماني که بر دستان اين دختر دستبند زده شد او کارگر خانه يي در شهر رشت بود. او از سوي ماموران متهم به قتل پسر 8 ساله خانواده يي شد که براي آنها کار مي کرد. اولين برگ از پرونده يي که باعث شد صغرا 19 سال از عمرش را در زندان بگذراند و دو بار نيز پاي چوبه دار برود، زماني تنظيم شد که پدر کودکي 8 ساله به پليس مراجعه و ادعا کرد فرزندش گم شده و چند روزي است از او خبر ندارد. ماموران پليس رشت تمامي فرضيه هايي را که ممکن بود سرنخي از پسرک 8 ساله در اختيار پليس قرار دهد مورد بررسي قرار دادند تا اينکه چند روز بعد بوي تعفني که از چاه خانه به مشام رسيد احتمال وجود جسد پسر 8 ساله را قوت داد و وقتي پليس چاه را مورد بررسي قرار داد جسد پسرک را کشف کرد، با انتقال جنازه به پزشکي قانوني روند پيگيري پرونده تغيير کرد و پدر مقتول در شکايتي کارگرش صغرا را قاتل فرزندش معرفي کرد و گفت چون صغرا به پسرش حسادت مي کرده است به نظر مي رسد او مرتکب اين قتل شده باشد.همين شکايت کافي بود تا وي بازداشت شود. او در توضيح زندگي خود به پليس گفت؛ 9 ساله بودم که خانواده ام به دليل فقر شديد من را از روستا به شهر نزد خانواده ثروتمندي فرستادند تا کار کنم. من تمام مدت نزد اين خانواده بودم و کارهاي روزانه را انجام مي دادم اما هيچ وقت با کسي دعوا نکردم و هيچ حسادتي هم نداشتم و من پسرک را نکشتم.

ادعاي صغرا مورد قبول پليس قرار نگرفت و وي چندين مرتبه ديگر بازجويي شد تا اينکه سرانجام گفت؛ با پسرک درگير شدم و او را به زمين کوبيدم وقتي خون از سرش جاري شد و متوجه شدم وي فوت شده جسدش را داخل چاه انداختم و به کسي هم چيزي نگفتم. اعترافات صغرا از سوي پليس دليل محکمي شناخته و وي با صدور قرار مجرميت براي محاکمه به دادگاه عمومي معرفي شد. سرانجام صغرا به عنوان متهم تحت محاکمه قرار گرفت و با درخواست اولياي دم به قصاص محکوم شد. وي به راي صادره اعتراض کرد و اعترافاتش را پس گرفت. اين دختر در لايحه اعتراضي خود نوشت؛ من پسر 8 ساله را نکشتم اما مي دانم چه کسي او را کشته و به درخواست او هم مجبور به سکوت شدم. به من قول داده بود که رضايت مادر مقتول را بگيرد تا من از اين گرفتاري نجات پيدا کنم.

صغرا افزود؛ در همان سن 9 سالگي به من تعرض شد و با تهديدهايي که مي شدم، مجبور بودم سکوت کنم، تا اينکه روز حادثه وقتي داشتم انباري را تميز مي کردم باز همان فردي که آزارم مي داد به سراغم آمد. پسرک 8 ساله داشت در آن حوالي بازي مي کرد بي هوا وارد انباري شد و صحنه تعرض به من را ديد. آن مرد پسرک را به سمت ديوار هل داد و در يک لحظه سرش به ديوار برخورد کرد و بيهوش شد. من جثه کوچکي داشتم و نمي توانستم جسد پسرک را حرکت دهم اما آن مرد از من مي خواست جسد را به داخل چاه بيندازم. آن مرد باعث شد تا از من شکايت شود و بعد هم قول داد رضايت بگيرد اما به وعده اش عمل نکرد. مدارک جديد در پرونده صغرا باعث نشد تا او از اتهام قتل تبرئه شود و اين بار او را به خاطر رابطه نامشروع نيز به شلاق محکوم کردند اما فردي که صغرا مدعي شده بود به او تعرض کرده چون به اين جرم اعتراف نکرده بود تبرئه شد. پس از گذراندن تمام مراحل قانوني واحد اجراي احکام دادگاه رشت مقدمات قصاص صغرا را آماده کرد، وي در حالي که 17 سال بيشتر نداشت پاي چوبه دار رفت اما مادر مقتول اعلام کرد فعلاً قصد ندارد حکم را اجرا کند. همين مساله چند سال بعد در 21 سالگي براي صغرا تکرار شد، اما اين بار هم مادر مقتول اعلام کرد رضايت نمي دهد اما قصد قصاص ندارد و چند ماه ديگر اقدام خواهد کرد. پس از آن ديگر خانواده مقتول براي اجراي حکم مراجعه نکردند تا اينکه سال گذشته نسرين ستوده وکالت متهم را پذيرفت و با توجه به اينکه صغرا 18 سال از عمرش را بلاتکليف در زندان گذرانده بود درخواست آزادي وي را مطرح و قاضي تيموري بعد از بررسي پرونده با قرار وثيقه 60 ميليون توماني صغرا را آزاد کرد. آزادي اين زنداني دو هفته بيشتر طول نکشيد و با شکايت دوباره اولياي دم وي به زندان بازگردانده شد. صغرا که هم اکنون نوزدهمين سال زندان را پشت سر مي گذارد به اتفاق وکيل مدافعش تقاضاي اعاده دادرسي کرد و پرونده به دفتر رئيس قوه قضائيه فرستاده و نسرين ستوده وکيل صغرا يک بار ديگر ايرادات پرونده را متذکر شد.چند روز بعد رئيس قوه قضائيه حکم صغرا را نقض کرد و اين دختر يک بار ديگر اميدوار شد بتواند نزد خانواده فقيرش بازگردد. پس از نقض حکم پرونده به شعبه هم عرض فرستاده شد و يک بار ديگر مورد بررسي قرار گرفت با اينکه صغرا دوباره منکر قتل شد و اظهارات خود را در دادگاه تکرار و وکيل مدافع وي نيز ايرادات پرونده را گوشزد کرد، قاضي دادگاه عمومي راي به قصاص اين دختر داد.صغرا که بعد از سال هاي طولاني در زندان باز هم سايه طناب دار را بر گردن خود احساس مي کند، اکنون به اتفاق وکيل مدافعش تلاش دوباره يي را براي اثبات بي گناهي خود آغاز کرده است

Where has disappeared the Iran I knew?

By: Azarin Sadegh

Last night I met a nice couple visiting US from Iran and as usual, I started to talk about the case of Ali Mahin torabi and Soghra najafpour and all these children at the imminent danger of execution in Iran. I specifically told them about the tragic life story of Soghra that especially these days has made me totally depressed and drowned in a deep sense of loss.

I am sure you would not believe the reaction I got from this couple that left me totally speechless.

A few sample of what they told about Soghra:

1) “These dehaati (villager) girls are more mature than our kids growing up in Tehran, so a 9 years villager maid knows exactly what she is doing and if she really didn’t want it, she wouldn’t let anyone to rape her.”

2) “The dehaati girls in Iran are raised in a way to be able to get married at 9, to have kids at 12, to deal with poverty and drugs and rapes by their fathers and brothers and their society and to die at 35.”

3) “A 12 years old girl capable of throwing an 8 years old in a well deserves to be executed.”

4) “We have so many more important problems in Iran that nobody cares anymore about these cases.”

I was speechless because this new image of Iran wasn’t the Iran I knew.

As a kid, I grew up in (the city of) Shahi in Mazandaran (Northern Iranian province near Caspian Sea). My aunt had a maid named Rogheyeh who was my playmate and my secret friend. Her mother worked also in our house to do laundry. I never learned her mother’s name, but we called her “Naneh Rogheyeh” (Rogheyeh’s Mom).

Rogheyeh started to work in my aunt’s house at 7. She was only three years older than me and she was timid and gentle and helpful. She would let us be mean to her without any complain. We played “hide and seek”, “school classroom roles play” and “Tea Parties” and she was always the one who hid behind the thin trees so we could find her or she was the one who couldn’t play the role of the teacher since she couldn’t read and write and she was always the one who washed the small cups after the party was done. She was my best friend but I never recognized her as a friend. I never told her. Only when we moved to another city, I realized I missed her so much.

Years later, I learned she never went to school and she had to get married at 12. Also I learned she had gotten 5 kids by the age of 20 and since her first child was born, her own identity as Rogheyh disappeared and she became known only as the mother of her first born. Back to the present time, Soghra ‘s story reminds me of my lost secret childhood friend that wasn’t supposed to be my friend and never dared to consider herself as my friend. So the words of the nice couple from Iran hurt me to the bones.

Never.

I will never accept that any girl deserves to be treated this way and I refuse to believe that my motherland has turned to the land of cowards.Never. The Iran I know cannot have been lost its soul and its kindness to the point of ignoring the death of its own poor and helpless. No. I don’t believe it. It cannot be true.

In my wildest dreams Ali is 21 again and Rogheyeh hasn’t died at 35 and Soghra has been forgiven and isn’t in hiding and afraid anymore. In my wildest dreams we all have turned into the heroes and Iran, my Iran, has finally embraced its own children.

Delara Darabi and Soghra Najafpour updates

Nasrin Sotoudeh , the attorney of Soghra Najafpour told Nazanin Afshin-Jam that Soghra is still in hiding in fear of execution. Meanwhile Sotoudeh has not yet received any reply to her request for a re-trial submitted to Iran’s supreme court. 
Nazanin Afshin-Jam also talked to the mother of Delara Darabi. She was told that Delara’s overall prison condition is better than the last one. Her family is allowed to visit her once a week for about 15 to 25 minutes. Delara remains underweight because she does not like the prison food and usually eats biscuits, etc. She is still very depressed but keeps herself occupied with reading. She has not been able to paint o do some of her daily chores beacuse of an injury to her left hand.  Delara has recently become very impatient and wants a resolution to her case.
Delara has asked her parents for some books with paintings of famous painters such as Vincent VanGogh.
Delara Darabi and Soghra Najafpour were friends in prison and the day that Soghra went to say good bye,  she told Delara that she wished that it was Delara who was being freed instead of her . Soghra said that she has spent 18 years of her youth in prison and Delara is much younger and she really does not belong to prison among the some criminals.
There has not been any new changes in Delara Darabi’s legal file and like many other alleged child offenders, she is awaiting a response by the head of Iran’s judiciary, Ayatollah Hashemi Shahrudi.
Meanwhile Amnesty International  Australia, in its Christmas appeal this year, is focusing on the the subject of child execution in Iran.  21,000 of Amnesty Supporters will be receiving a mail pack with a letter about child executions in Iran, and a letter addressed to the Iran’s Head of the Judiciary to sign and send back to Amnesty to be forwarded to Ayatollah Shahrudi.
Delara Darabi will be the main case study and the package also includes a double-sided postcard with two paintings from Delara Darabi which was provided to them this week by Stop Child Executions Campaign.

To read more about Delara Darabi and Soghra Najafpour visit: http://www.stopchildexecutions.com/the_row.aspx

Soghra Najafpour guilty of sex while being raped !

According to an Iranian reporter, there are undisclosed and confidential reports in Soghra Najajpour’s file, the Iranian woman who is facing execution for alleged killing of the 8 old son of an influential family in Rasht 18 years ago at the age of 12. Soghra lived in the home of a Doctor since the age of 9, until she was accused of killing the family’s 8 year old son.

12 year old Soghra who initially had confessed to murder of the child later breaks her silence and stated that her initial testimony was false and she was told by the boy’s father that if she confessed murder, the doctor would get her released after pardoning her.

After breaking her silence, Soghra stated that ever since the age of 9 when she was sent to the doctor house as a maid, she was continually being raped by him. According to Soghra on the day of the incident, he again attempted to rape Soghra when the 8 year old boy entered the room and the nervous doctor nervously pushed his son away not to see when the boy’s head hit the wall and he died. Afterwards the doctor ordered Soghra to throw the child’s body in a well.

 
Although the police investigator had concluded that Soghra was subjected to multiple rape attempts by the father and also the medical reports verify signs of attempted rapes, however the Islamic judge dismissed the report and in addition to sentencing Soghra to death by hanging for murder, he also ordered Soghra to be lashed 100 times for having sex. The Judge’s reasoning for the verdict was that the signs of rape on Soghra’s body were only proof that she was guilty of sexual activity, but not proof that the Doctor had committed the rape.

Soghra was once taken to be executed at the age of 17 however the parents of the murdered boy changed their mind at the last minute, however after they were informed of release of Soghra by bail at the age of 31 , they again demanded Soghra’s execution.

In its recent article about Soghra’s new execution order, Etemaad newspaper censored the portion of the report about the rape and Doctor’s role although the information was reported by the news reporter. (Full report is posted in her personal blog).